Hyunwoo Cho

Hyunwoo Cho

With over 10 years in the Hallyu industry, Hyunwoo founded Daebak to connect Korean culture with fans worldwide. He works closely with Korean brands to deliver an authentic taste of Korea - and has completed over 2,000 Korean tutoring lessons on Preply.

Daring Korean Foods for Tourists: Sundae, Hoe, Sannakji and the Story of Gaesoju - Daebak

Odważne koreańskie potrawy dla turystów: Sundae, Hoe, Sannakji i historia Gaesoju

Hyunwoo Cho

Table of Contents

Każdy zagraniczny gość, któremu w ciągu ostatniej dekady serwowałem koreańskie dania, ostatecznie zadaje w jakiś sposób to samo pytanie: Jakie odważne danie powinien spróbować? Nie takie, które znajomi zmusili go zjeść dla efektu szoku. Ale takie, po którym koreański współpracownik naprawdę skinąłby głową i powiedział: „Dobra, rozumiesz to”. Po dziesięciu latach obserwowania kampanii Korea Tourism Organization, szkoleń dla restauratorów i sporej liczby spektakularnych na Instagramie rolek, mogę wam powiedzieć, że branżowa odpowiedź różni się od tej, którą serwują zachodnie kanały na YouTube z wyzwaniami kulinarnymi. Istnieje wyraźny turystyczny poziom odważnej kuchni koreańskiej, a cztery poniższe dania znajdują się w idealnym punkcie: mają kulturowy wymiar, który dobrze wygląda w opisie pod zdjęciem, są fizycznie dostępne, jeśli tylko wiesz, jak do nich podejść, i nie są niszową kuchnią regionalną zarezerwowaną dla babcinego stołu podczas Chuseoka.

Zagraniczny turysta trzymający gołymi rękami żywego ośmiornicy podczas kulinarnej wycieczki po targu rybnym Noryangjin zorganizowanej przez O'ngo Food Communications w Seulu
Zagraniczny turysta trzyma żywego ośmiornicy na targu rybnym Noryangjin podczas kulinarnej wycieczki O'ngo Food Communications z maja 2026 roku, jednego z programów wspieranych przez KTO, na które branża turystyczna w Korei stawia, aby zmienić postrzeganie odważnej kuchni na ekskluzywne doświadczenie. | Źródło: The Korea Times

Jak koreańska turystyka naprawdę przedstawia „odważną kuchnię”

Oto perspektywa, której nikt spoza Korei nie raczył wyjaśnić. Kiedy KTO promuje Koreę wśród globalnych agencji turystyki kulinarnej, odważne jedzenie jest klasyfikowane na skali stopnia trudności, a nie na skali grozy. Na jednym końcu znajdują się dania łatwo dostępne dla każdego turysty podczas 3-dniowej wizyty w Seulu: sundae z wózka przy stacji metra, hoe od sprzedawcy z Noryangjin, sannakji ze stoiska z owocami morza w Busan, jeśli tylko poczuje się na to odważnie. Na drugim końcu znajdują się naprawdę trudno dostępne dania tradycyjne, takie jak fermentowana ryba hongeo z Mokpo czy tradycje spożywania zupy z psa, które zanikają wśród coraz mniejszej liczby mieszkańców obszarów wiejskich. Cztery dania wymienione tutaj należą do pierwszej grupy. Właśnie dlatego agencje turystyczne budują wokół nich trasy wycieczek.

Logika branży jest prosta. Marki oferujące subskrypcje k-food oraz organizatorzy kursów gotowania odkryły, że zagraniczni goście szukają atrakcyjności, a nie efektu szoku. O'ngo Food Communications, które obecnie organizuje ekskluzywne wycieczki kulinarne dla gości przylatujących prywatnymi odrzutowcami z Bliskiego Wschodu i Europy, powiedziało The Korea Times w zeszłym tygodniu, że podczas majowej wycieczki dla luksusowej grupy z 2026 roku targu rybnego Noryangjin wyprzedziło restauracje fine dining. To mówi wszystko. Odważna kuchnia koreańska działa, gdy jest przedstawiana jako element znajomości kultury, a nie jako materiał na komiczny filmik. Wszystko poniżej zostało napisane właśnie z tej perspektywy.

Sundae (순대): Krwiałonaśląska kiełbasa obok Twojego ulubionego roweru z instant ramen

Jeśli kiedykolwiek przechodziłeś obok lady z parującą żywnością w koreańskim sklepie GS25 lub CU, byłeś już zaledwie trzy stopy od sundae, nawet o tym nie wiedząc. To odważne danie, które w rzeczywistości wcale nie jest odważne. Sundae to parzona kiełbasa z jelit świni, nadziewana szklanymi nitkami z batatów, niewielką ilością warzyw i kontrolowaną ilością skrzepłej krwi wieprzowej. Większość Koreańczyków zna ją jako przekąskę z wózka za 3000 won obok tteokbokki na lokalnym targu lub jako parujące sundae-gukbap (zupę z krwiałonaną kiełbasą i ryżem) w całodobowej restauracji gukbap. Cała jej estetyka opiera się na jelitach. Gdy tylko weźmiesz pierwszy kęs, smakuje bardziej jak połączenie chińskiej kiełbasy z czarnym puddingiem, czyli: umami, lekko dziko i niezwykle sycąco o drugiej w nocy.

Sundae-dong Sundae Town w południowo-zachodnim Seulu, dwa wielopiętrowe budynki w całości zajęte przez restauracje serwujące krwiałonaną kiełbasę sundae
Sundae-dong Sundae Town w południowo-zachodnim Seulu mieści około 30 identycznych stoisk z sundae na każdym z pięciu pięter w dwóch budynkach, stanowiąc przemysłową formę najbardziej swobodnego koreańskiego zwyczaju spożywania krwiałonanej kiełbasy. | Źródło: The Korea Herald

Strategia turystyczna jest prosta. Jeśli chcesz przedstawić to jako street food, udaj się na targ Gwangjang niedaleko Jongno 5-ga lub do wózków z sundae wzdłuż alley tteokbokki w Sindang-dong, gdzie sprzedawca poda ci talerz z małą miseczką soli (w stylu seulskim) lub ssamjang (w stylu Gyeongsang) do maczania. Jeśli chcesz zrobić odrobinę odważniejszy krok, wsiądź w linię 2 do Sillim i zjedz sundae-bokkeum na drugim piętrze Sundae-dong Sundae Town, kompleksu dwóch budynków, który Korea Herald opisał jako narodową ciekawostkę: pięć pięter, około 30 identycznych stoisk na każdym piętrze, wszystkie serwujące to samo smażone sundae z baek (białym, bez gochujang) lub czerwonym sosem gochujang, za 15 000 won dla dwóch osób. To koreański ekosystem kulinarny w pełnej okazałości. Gdy danie zyskuje wystarczającą popularność, Koreańczycy budują dla niego cały budynek.

Atrakcyjność, której umyka większości zachodnich publikacji, polega na tym, że sundae jest przede wszystkim daniem jeong (głębokiej sympatii), a nie nowinką. Zapytaj dowolnego Koreańczyka w wieku czterdziestu lat, jakie danie przypomina mu o matce, a sundae-gukbap znajdzie się w pierwszej dziesiątce. Dlatego chef Choi Ji-hyung z restauracji Lee Buk Bang w Mapo, wyróżniony w przewodniku Michelin Plate, serwuje teraz 90-minutowe omakase sundae oparte na przepisach z prowincji Hamgyong, których nauczyła go jego północnokoreańska babcia. The Korea Times opublikował o nim profil w marcu 2024 roku z jakiegoś powodu. Jest pierwszym koreańsko-amerykańskim szefem, który przekłada krwiałonaną kiełbasę kojarzoną z domowym posiłkiem na dania fine dining, a 20 procent jego gości to obcokrajowcy. Jeśli chcesz stworzyć karuzelę zdjęć na Instagramie z tej wycieczki, to jest dwufotograficzny zestaw: jeden talerz z wózka sundae, jedna deska omakase z Lee Buk Bang.

Hoe (회) w Noryangjin: Zestaw zasad „Jalla-juseyo”, który każdy turysta powinien znać

Hoe to koreańskie pokrojone surowe owoce morza, które są podobne, ale nie identyczne z japońskim sashimi. Różnice mają znaczenie dla turystów, którzy chcą je poprawnie kupić. Podczas gdy japońskie sashimi jest cenione i sprzedawane jako gotowe porcje na talerzu, koreańskie hoe wciąż funkcjonuje w gospodarce targu żywego, gdzie najpierw kupujesz rybę, a następnie płacisz osobnemu kucharzowi za jej pokrojenie i podanie. Cała turystyczna przygoda na Noryangjin Fisheries Wholesale Market polega na poznaniu tego schematu. Już w 2011 roku władze Seulu uznały Noryangjin obok Namsan i Myeongdong za jedną z trzech najważniejszych atrakcji targowych dla zagranicznych gości, a rocznie odwiedza go około 200 000 obcokrajowców. To nie jest turystyka poza menu. To główny nurt kampanii promocyjnej KTO.

Koreańskie nitki z moroszki cheonsachae ułożone jako tradycyjne podłoże pod pokrojone surowe ryby hoe w koreańskich restauracjach sashimi
Cheonsachae (천사채), czyli nitki z moroszki, które koreańskie restauracje hoe kładą pod surową rybę, aby zachować wilgoć plastrów. Domowa wersja Sue Pressey z My Korean Kitchen wykorzystuje ten sam składnik, który restauracje na drugim piętrze Noryangjin układają pod swoimi półmiskami. | Źródło: My Korean Kitchen

Branżowy schemat działa następująco. Wejdź do Noryangjin przez wyjście 1 ze stacji, przejdź przez kładkę na poziom targu, a następnie przejdź się między zbiornikami i wybierz rybę (dorada jimmyeon i płaska ryba gwang-eo są najbezpieczniejszymi wyborami dla osób odwiedzających po raz pierwszy, a cena za rybę dla pary wynosi około 30 000 do 50 000 won). Zwrotem, który odblokowuje resztę doświadczenia, jest jallajuseyo (proszę pokroić). Sprzedawca ją kroi, a ty niesiesz foliową torbę z sashimi na górę do jednej z restauracji hoe na drugim piętrze, gdzie płacisz niewielką opłatę sanggeurim (za dodatki i przygotowanie) w wysokości 5000 do 10 000 won od osoby, a oni układają wszystko na podłożu z nitek cheonsachae z solą z olejem sezamowym, chogochujang i wystarczającą ilością banchan, aby stworzyć pełny obiad. Dwie osoby mogą wyjść najedzone za mniej niż 70 000 won, wliczając soju. Dlatego zamożna grupa turystów, która odwiedziła targ w maju, powiedziała The Korea Times, że targu było więcej niż fine diningu na ich planie. To widowiskowe, angażuje i kosztuje ułamek ceny omakase.

Atrakcyjność smakową, której Koreańczycy wciąż gonią, nie jest sama w sobie świeżością surowej ryby. To jej konsystencja. Koreańskie hoe jest krojenie grubsze niż japońskie sashimi i podawane nieco bardziej jędrne, dostosowane do jjolgit (sprężystej żwaczności), którą koreańska kuchnia traktuje jako pełną oś smaku. Dodaj do tego dip z solą i olejem sezamowym, a otrzymasz chrupkość, która po chwili przechodzi w orzechowy finisz, a soju czysto go przecina. Sue Pressey z My Korean Kitchen, która dokumentuje koreańskie dania domowe od 2006 roku, zauważa, że ogranicza ilość oleju sezamowego w dipach do surowej ryby właśnie dlatego, że to tekstura owoców morza jest tym, co koreańska kuchnia chce chronić. To ograniczenie to cała idea koreańskiego hoe.

Sannakji (산낙지): Tak, wciąż się rusza. Oto rytm żucia.

Sannakji to turystyczny Everest, który w rzeczywistości jest łatwym szczytem. Małe ośmiornice nakji są siekane sekundy przed podaniem, polane olejem sezamowym i posypane sezamem, a następnie stawiane przed tobą, gdy ich odnóża wciąż wiją się z powodu pozostałej aktywności nerwowej. Ośmiornica jest martwa, zanim dotrze do twojego talerza. To najbardziej przedstawiane w zachodnich mediach w błędny sposób koreańskie danie, dlatego koreańscy redaktorzy kulinarni z cichym zadowaniem wskazują, że w badaniu Korea Tourism Organization z 2018 roku przeprowadzonego wśród 944 zagranicznych obserwujących sannakji zajęło pierwsze miejsce jako koreańskie danie, które obcokrajowcy najbardziej chcieli spróbować. Wyprzedziło ganjang gejang, a nawet sundae. To dane o popycie, a nie o strachu.

Świeża koreańska mała ośmiornica jjukkumi w misce przed ugotowaniem, ta sama rodzina nakji, która na koreańskich targach owoców morza zmienia się w sannakji
Świeża koreańska mała ośmiornica, ta sama rodzina nakji używana do sannakji, zanim Hyosun z Korean Bapsang podsmaży ją na jjukkumi-gui. Siekany, polany olejem sezamowym wariant serwowany natychmiast w stoisku z owocami morza w Busan to właśnie to, co turyści znają jako sannakji. | Źródło: Korean Bapsang

Technika ma większe znaczenie, niż większość osób odwiedzających po raz pierwszy zdaje sobie sprawę. Żuj szybko, żuj mocno, nie połykaj w całości. Przyssawki na kawałkach odnóży naprawdę mogą chwycić za gardło, i to jest jedyny autentyczny powód do obaw o bezpieczeństwo. CNN poinformowało w październiku 2023 roku, że 82-letni Koreańczyk doznał zawału po zadławieniu się sannakji, a koreańskie media opisują podobne przypadki co kilka lat. Odpowiedzią w branży jest to, że renomowane restauracje teraz domyślnie serwują mniejsze kawałki i instruują gości, jak używać dipu z olejem sezamowym, aby pokryć przyssawki, dzięki czemu czysto odklejają się od jamy ustnej. Każda restauracja w Busan lub Noryangjin serwująca sannakji pokaże ten rytm na prośbę, a tak, to samo w sobie jest warte nagrania wideo. Dwie osoby dzielą talerz za około 40 000 do 60 000 won na targu Jagalchi.

Powód, dla którego Koreańczycy wciąż je zamawiają, to żucie, a nie szok. Seria 100 Food Challenge Korea Herald szczerze opisuje smak: wyrazisty, żwaczny, z olejem sezamowym wykonującym najcięższą pracę. To, co czujesz, to ponownie jjolgit, ta sama teksturalna sprężystość, która pojawia się w tteokbokki i zimnych makaronach. Gdy twoje podniebienie zarejestruje, że to oś tekstury, a nie smaku, sannakji przestaje być straszne i zaczyna być interesujące. Ta zmiana myślenia to cały turystyczny poziom odważnej kuchni koreańskiej w jednym kęsie.

Gaesoju (개소주): Historyczna ciekawostka, której większość turystów nigdy nie zobaczy

Teraz ta szczera. Gaesoju to boyangsik (tonik wzmacniający organizm), historycznie warzony przez godziny gotowania mięsa psa z suszonymi daktylami, imbirem, czosnkiem i koreańskimi składnikami medycznymi, takimi jak hwanggi (astragalus) i dangwi (angelica), aż do uzyskania ciemnej cieczy, którą starsze pokolenie Koreańczyków piło dla wytrzymałości latem lub po chorobie. Powód, dla którego włączam to do artykułu turystycznego, nie polega na tym, aby zalecać wam jego spróbowanie. Wynika z tego, że gaesoju jest historycznym fundamentem wyjaśniającym, dlaczego istnieje cała współczesna koreańska branża toników, a nie można zrozumieć seoulskiego targu leków tradycyjnych Yangnyeongsi w Jegi-dong bez poznania tej historii. Każdy turysta, który przechodził obok kliniki hanyak (tradycyjna koreańska medycyna) i widział brązowe paczki z ziołami ułożone w witrynie, przechodził obok potomków logiki gaesoju.

Luksusowy letni posiłek wzmacniający organizm Park Hyatt Seoul, zastępujący tradycyjny tonik gaesoju współczesną kuchnią koreańską
Letnie menu Symphony za 138 000 won w The Lounge Park Hyatt Seoul, będące częścią kampanii luksusowych hoteli Seulu z 2026 roku mającej na celu reinterpretację tradycyjnych toników wzmacniających, takich jak gaesoju, poprzez samgyejuk i ryż z małżami, branżowy zwrot od historycznych toników z mięsa psa. | Źródło: The Korea Herald

Realistyczne spotkanie turysty z gaesoju w 2026 roku jest bliskie zeru. W styczniu 2024 roku Zgromadzenie Narodowe uchwaliło specjalną ustawę o zakończeniu przemysłu mięsa dla psów, zakazując uboju i sprzedaży do spożycia z okresem przejściowym kończącym się w lutym 2027 roku. Od tego czasu branża powoli się wygasza. Sklepy gaesoju wciąż istnieją w starszych dzielnicach i prowincjach wiejskich, ale prawie każda dawna klinika w centrum oferująca linię boyangsik przeszła na toniki z heukyeomso (czarnego koźla), koncentrat hongsam (czerwonego żeń-szenia) lub restauracje samgyetang. Boom na boyangsik w luksusowych hotelach w 2026 roku, o którym Korea Herald pisał w lipcu, jest końcowym etapem tej transformacji. Park Hyatt Seoul, Westin Parnas i Le Meridien Myeongdong serwują siedmiodaniowe letnie menu wzmacniające organizm w cenie 79 000 do 173 000 won za osobę, które przekładają sentyment gaesoju (odzyskanie energii, pokonanie letniej fali upałów boknal) na ryż z małżami, sashimi z ryby gok, tartara z hanwoo i gęsią samgyejuk. To branżowy zwrot w czasie rzeczywistym.

Kulturowy zysk dla turystów jest taki. Jeśli starszy koreański krewny zaoferuje wam małą butelkę ciemnej cieczy ziołowej podczas rodzinnej kolacji, podąża on za potomną logiką gaesoju. Podziękujcie, weźcie mały łyk i zrozumcie, że zostaliście zaproszeni do rytuału kultury wzmacniania organizmu starszego niż większość budynków wokół was. Konkretny składnik mógł zmienić się z psa na czarnego koźla, a potem na żeń-szeń, ale ramy, boyangsik jako forma opieki, pozostają takie same. To historia, którą warto zabrać do domu, i to także ta, która domyka pętlę wyjaśniającą, dlaczego odważna kuchnia koreańska wcale nie dotyczy szoku.

Instagramowy zysk i dlaczego znajomość kultury wygrywa z czystą brawurą

Każde z powyższych odważnych dań nagradza nieco bardziej świadome spojrzenie niż czyste podejście do wyzwania. Sundae czyta się jako nostalgię za street foodem, jeśli sfotografujesz wózek i talerz krwiałonanej kiełbasy w plastikowym pojemniku razem z tteokbokki. Hoe z Noryangjin staje się reportażem podróżniczym w momencie, gdy ustawisz w karuzeli cztery zdjęcia: zbiornik, wybór ryby, nóż sprzedawcy i talerz z drugiego piętra. Sannakji czyta się jako kontrolowaną przygodę, gdy opis wyjaśnia trik z olejem sezamowym, a nie czynnik obrzydzenia. Gaesoju, szczerze mówiąc, najlepiej czyta się jako akapit w dzienniku, a nie jako zdjęcie. Ten gradient, od karuzeli na Instagramie do wpisu w dzienniku, jest mniej więcej tym, jak sama koreańska branża kulinarna sortuje te dania dla zagranicznych gości. Kategoria subskrypcji k-food i kampania KTO w Seulu stawiają na to samo spostrzeżenie: podróżnicy z pokolenia Z i milenialsów nagradzają historię bardziej niż sztuczkę. Historią jest tutaj to, że Korea przez dziesięciolecia zmieniała składniki klasy robotniczej (jelita wieprzowe, żywe owoce morza, wywar ziołowy) w kategorie kulinarne wystarczająco poważne, by zasługiwać na wyróżnienia Michelin i menu boyangsik za 138 000 won. Spróbujcie tych dań właśnie w tym duchu. Zjecie lepiej, dowiecie się więcej, a prawdopodobnie opublikujecie też lepsze treści.

Odkrywaj koreańskie przekąski z Daebak

Kochasz koreańską kuchnię? Zamów autentyczne koreańskie przekąski i ramen prosto pod drzwi dzięki SnackFever Box od Daebak.

Powrót do blogu

Straight from Korea

Bring Korea home, every season

Loved this? Get curated Korean goods delivered to your door. Subscribe & save 10%, cancel anytime.

Explore the boxes →